Jednym u\u015bmiechem, gestem spojrzeniem,
\nTwych ust mu\u015bni\u0119ciem i ich wi\u0119zieniem.
\nW kajdanach uczu\u0107, kt\u00f3re w niewoli
\nCia\u0142 – chocia\u017c oboje z nas tak to boli.
\nBo tak potwornie brak jest nam siebie.
\nRazem jeste\u015bmy, jak ptaki w niebie,
\nCo si\u0119 wyrwa\u0142y w lazur przestworzy
\nZ klatki, do kt\u00f3rej los nas w\u0142o\u017cy\u0142.
\nNiczym ob\u0142oki hen po bezkresie
\nNasze uczucie w g\u00f3r\u0119 si\u0119 niesie.
\nJak kwiat kwitniemy w s\u0142o\u0144ca promykach,
\nKiedy mo\u017cemy siebie dotyka\u0107.
\nChocia\u017cby wzrokiem, chocia\u017c przez chwil\u0119.
\nNie znam niczego, co jest tak mi\u0142e.
\nNawet muzyka tutaj wysiada,
\nGdy w duszy mojej dzwonk\u00f3w ballada
\nPochwalne psalmy do nieba bije.
\nTo dzi\u0119ki tobie mi\u0142a dzi\u015b \u017cyj\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jednym u\u015bmiechem, gestem spojrzeniem, Twych ust mu\u015bni\u0119ciem i ich wi\u0119zieniem. W kajdanach uczu\u0107, kt\u00f3re w niewoli Cia\u0142 – chocia\u017c oboje z nas tak to boli. Bo tak potwornie brak jest nam siebie. Razem jeste\u015bmy, jak ptaki w niebie, Co si\u0119 wyrwa\u0142y w lazur przestworzy Z klatki, do kt\u00f3rej los nas w\u0142o\u017cy\u0142. Niczym ob\u0142oki hen po … <\/p>\n