Ocean gro\u017any mnie poch\u0142ania. Czy go przep\u0142yn\u0119, czy uton\u0119?
\nOn stan\u0105\u0142 w miejscu sp\u0119ta\u0142 serce, my\u015bli kieruje w jedn\u0105 stron\u0119.
\nI w czarnej mazi smolnej kadzi ruch ka\u017cdy d\u0142ugi, nieciekawy,
\nA wszystko wolno beznami\u0119tne i nowe wn\u0119trze dr\u0105 obawy.
\nCzy czas pokonam? Czy t\u0119sknota nie wyssie sok\u00f3w mych ostatnich?
\nCzy wyrwa\u0107 uda si\u0119 z tych kleszczy? Czy pozostan\u0119 w jego matni?
\nZimno i dreszczy bije fala. Uderzam w cisz\u0119 dzikim skowytem…
\nDlaczego? Bo Agi nie ma obok. Dni s\u0105 szaro\u015bci\u0105, b\u00f3lem, niebytem.
\nCi\u0105gnie jak flaki si\u0119 niedziela, jak rak do ty\u0142u wlok\u0105 minuty.
\nNie dr\u017cy wskaz\u00f3wka nawet ma\u0142a, jakby by\u0142 w dyby zegar zak\u0142uty.
\nS\u0142o\u0144ce na niebie znieruchomia\u0142o chmura k\u0142\u0119biasta je przes\u0142ania.
\nWidok, jak na stop klatce si\u0119 dzieje. Wielka pora\u017cka. Efekt czekania.
\nCzasie ty\u015b kl\u0105tw\u0105 przemijania. Gdy w mych ramionach szcz\u0119\u015bcie tul\u0119
\nP\u0119dzisz, jak stra\u017cak do po\u017caru, pociski, lub, armatnie kule.
\nKiedy jest ze mn\u0105 ta jedyna, najdro\u017csza mi osoba w \u015bwiecie,
\nTy musisz gna\u0107 gdzie\u015b, jak szalony, niczym lawina musisz lecie\u0107.
\nA kiedy czekam z ut\u0119sknieniem na nowy powiew, blask rado\u015bci,
\nPr\u00f3buj\u0119 z\u0142apa\u0107 ci\u0119 przytrzyma\u0107, ty za plecami mymi z\u0142o\u015bcisz.
\nI zn\u00f3w wstrzymujesz piach w klepsydrze, niczym skazaniec przed szafotem.
\nMasz w nosie wszystkie me pragnienia to, \u017ce obsypa\u0142bym ci\u0119 z\u0142otem
\nByle do przodu dzi\u015b ruch zobaczy\u0107 i by ci\u0119 popchn\u0105\u0107 jeszcze troch\u0119,
\nBy ci\u0119 zatrzyma\u0107, kiedy jest ze mn\u0105. B\u0142agam, spraw\u017ce mi t\u0119 radoch\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ocean gro\u017any mnie poch\u0142ania. Czy go przep\u0142yn\u0119, czy uton\u0119? On stan\u0105\u0142 w miejscu sp\u0119ta\u0142 serce, my\u015bli kieruje w jedn\u0105 stron\u0119. I w czarnej mazi smolnej kadzi ruch ka\u017cdy d\u0142ugi, nieciekawy, A wszystko wolno beznami\u0119tne i nowe wn\u0119trze dr\u0105 obawy. Czy czas pokonam? Czy t\u0119sknota nie wyssie sok\u00f3w mych ostatnich? Czy wyrwa\u0107 uda si\u0119 z tych … <\/p>\n