Wiesz, \u017ce mnie wabisz, jak \u015bwieca \u0107m\u0119.
\nSpadn\u0119, jak Ikar do morza \u0142ez.
\nGranic utopii nie strze\u017ce nikt,
\nJak absurdalne s\u0105 wszystkie dni.
\nZ wy\u017cyn, do piek\u0142a ludzkiego \u017cycia,
\nZ kraw\u0119dzi nieba, na kraw\u0119d\u017a szk\u0142a,
\nI z dna kieliszka, na \u017cycia dno.
\nTaki widocznie pisany los.
\n\u017bycie dogina, do\u0142uje wci\u0105\u017c,
\nWysysa rado\u015b\u0107, poci\u0105ga w noc.
\nZmys\u0142y szukaj\u0105 ucieczki st\u0105d
\nW krain\u0119 dzieci\u0144stwa bez trosk.
\n\u015awiat siedmiu rzek, i siedmiu g\u00f3r,
\nDobrych krasnali, piekielnych zm\u00f3r.
\nLecz sen trwa kr\u00f3tko i trzeba wraca\u0107
\nDo szarych zmartwie\u0144 ludzkiego \u015bwiata.
\nZezwierz\u0119cenie to w\u0142a\u015bnie to:
\nOko za oko, z\u0105b za z\u0105b.
\nCzy potrafimy z\u0142ama\u0107 ten schemat?
\nRazem tak. Sam sobie rady nie dam.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wiesz, \u017ce mnie wabisz, jak \u015bwieca \u0107m\u0119. Spadn\u0119, jak Ikar do morza \u0142ez. Granic utopii nie strze\u017ce nikt, Jak absurdalne s\u0105 wszystkie dni. Z wy\u017cyn, do piek\u0142a ludzkiego \u017cycia, Z kraw\u0119dzi nieba, na kraw\u0119d\u017a szk\u0142a, I z dna kieliszka, na \u017cycia dno. Taki widocznie pisany los. \u017bycie dogina, do\u0142uje wci\u0105\u017c, Wysysa rado\u015b\u0107, poci\u0105ga w noc. … <\/p>\n