Gdy drzwi zamyka k\u0142amstwa zimny wiatr,
\nJego podmuch wyrywa g\u0142ow\u0119 przygina kark.
\nKiedy ocean mojego wzroku nie faluje,
\nJestem cichy, oboj\u0119tny, nic nie czuj\u0119.
\nI nie stan\u0119 w ringu ze swym przeznaczeniem,
\n\u017badnej drogi, strza\u0142ki, toru z wybawieniem.
\nChaos si\u0119 wynurza z my\u015bli poskr\u0119canych,
\nSzpara coraz mniejsza, wi\u0119ksze rany,
\nKrzywe niebo, ka\u017cdy wydech, wdech, ob\u0142oki.
\nP\u0142ytki \u015bwiat, ju\u017c nie jest tak szeroki.
\nNiebezpieczny? Nic gorszego mnie nie spotka.
\nW nozdrzach zapach bucha siary, ci\u0119\u017car m\u0142otka.
\nNie otworz\u0119, cho\u0107 odtwarzam ka\u017cd\u0105 chwil\u0119:
\nRanek, tamten, zwiewn\u0105 cudn\u0105 noc z motylem.
\nTo min\u0119\u0142o bezpowrotnie i nie wr\u00f3ci.
\nJednak dusi, tak cholernie mocno dusi.
\nPrzemin\u0119\u0142o co\u015b, jak pok\u00f3j w zgie\u0142ku wojen.
\nKryzys to\u017csamo\u015bci, gorzki smak uroje\u0144.
\nNawet nie mam si\u0142y krzycze\u0107: To nie prawda!
\nJu\u017c nie walcz\u0119, poch\u0142ania mnie czelu\u015b\u0107 bagna.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Gdy drzwi zamyka k\u0142amstwa zimny wiatr, Jego podmuch wyrywa g\u0142ow\u0119 przygina kark. Kiedy ocean mojego wzroku nie faluje, Jestem cichy, oboj\u0119tny, nic nie czuj\u0119. I nie stan\u0119 w ringu ze swym przeznaczeniem, \u017badnej drogi, strza\u0142ki, toru z wybawieniem. Chaos si\u0119 wynurza z my\u015bli poskr\u0119canych, Szpara coraz mniejsza, wi\u0119ksze rany, Krzywe niebo, ka\u017cdy wydech, wdech, ob\u0142oki. … <\/p>\n